Sanskrit blog-A modern fable

गृध्रशशौ

उत्तुङ्गवृक्षे ससुखं निषण्णं गृध्रं क्रियाहीनमवेक्ष्य कंचित्

धरानिविष्टः शशकस्तमूचे साध्या नु किं निष्क्रियता मयापि ।।

किं संशयं मित्र, सुखेन तिष्ठेत्युक्तो स भूमौ निषसाद तूष्णीं ।

हन्त क्षुधार्तेन स जंबुकॆन व्यापादितो भक्षित एव तूर्णम् ।।

उच्चैः स्थितस्यैव हि जीवयात्रा सिद्ध्येत् न कुर्वन्नपि कर्म किञ्चित् ।

अन्योऽनुवृत्तिं यदि कर्तुंमिच्छेत् ध्रुवं विनश्येत् शशवत् स शीघ्रम् ॥

A rendering in Sanskrit of a modern fable:

An eagle was sitting on a tree resting, doing nothing.
A small rabbit saw the eagle and asked him, 'Can I also sit like you and do nothing?'
The eagle answered: 'Sure, why not.'
So, the rabbit sat on the ground below the eagle and rested.

All of a sudden, a fox appeared, jumped on the rabbit and ate it.
Moral of the story:
To be sitting and doing nothing, you must be sitting very, very high up.

- - - -

Sanskrit blog-Ode to a pet dog

शुनकगीतम्

आत्मन्यप्यधिकं मयि त्वमनिशं सक्तो ददासि स्वकम्

कृत्स्नं यद्यपि ते मदीयमणुकं खाद्यं स्थलं प्रेम च |

दत्तं मे वदनं यदानवरतप्रेम्णा त्वया लिह्यते

स्वर्गानन्दविडम्बनं मम तदा धन्योऽस्मि हे कुक्कुर ।।

सत्यं त्वं न भवेर्मदीयमखिलं बह्वाश्रयं जीवितम्

संपूर्णं न भवेत् तथापि शुनक त्वत्स्पर्शसौख्यं विना ।

प्रेत्य त्वं यदि यास्यसि प्रियसख स्वर्गेतरं सत्पदम्

स्वर्गं चापि विहाय तत्पदमहं गन्तास्मि निस्संशयम् ॥

Above is a rendering of well-known sentiments expressed by dog-lovers.
- - - -

Sanskrit blog: a quote

गतं शोकप्रदं चैव भयप्रदमनागतम् ।

न चिन्तयन् स्मेरवक्त्रो जीवेद्धीरः क्षणात् क्षणम् ॥

Rough rendering of a quote:

“Never Think Hard about PAST,
It brings Tears...
Don't Think more about FUTURE,
It brings Fears...
Live this Moment with a Smile,
It brings Cheers.!!!!”

Sanskrit blog-Humour_11

हास्यसीकरः_११

ताम्रकेशिन्यः ललनाः रूपवत्यः अपि मन्दबुद्धयः इति सर्वे आमनन्ति खलु । कदाचित् काश्चन ताम्रकेशिन्यः समेत्य कस्याञ्चित् प्रागल्भ्यस्पर्धायाम् भागमगृह्णन् । प्राश्निकः अन्यतमामपृच्छत्, “ १४ गुण्यः, ७ गुणकः, फलं किम्?” । सा अवदत्, “१४७” । इतराः ताम्रकेशिन्यः एकस्वरे उच्चैरवदन्, “प्राश्निकः अन्यं प्रश्नं पृच्छतु” इति । तासां प्रार्थनां सम्मान्य प्राश्निकः तामपृच्छत्, “ द्विपञ्चाङ्कयोः संयोजनात् फलितम् किम्?” । सा झटिति प्रत्युत्तरमदात्, “पञ्चविंशतिः” । पुनरपि सर्वा ताम्रकेशिन्यः उच्चैरभाषन्त, “ अन्यं प्रश्नं पृच्छतु” । प्राश्निकः अपृच्छत्, “ एकस्य एकं संयोजय” ।सा विचिन्त्य अवदत्, “द्वे” । इतराः प्रसभं तारस्वरेण अवदन्, “कृपया प्राश्निकः अन्यं प्रश्नं पृच्छतु” ।

_ _ _ _

Sanskrit blog-Humour_10

हास्यसीकरः_१०

नरसिंहः वयस्यैः सह न्यूयार्क् नगर्यां कस्मिन्श्चित् बहुभूमिसौधे पञ्चाशत्तम भूमौ निवसति स्म। कदाचित् ते यदा उद्योगात्स्वनिवासं प्रतिनिवर्तितुं प्रवृत्ताः तदा विद्युत्-भंगः अभवत् । अतः निवासं प्राप्तुं सौधस्य सोपानश्रेणिं पद्भ्यामेव आरुह्य गमनं तेषामनिवार्यमभवत् । सोपानश्रेणिमारोढुं प्रवृत्ताश्च । आरोहणायासपरिहरणाय एकैकः काञ्चन कथां श्रावयेत् इति तैः स्वीकृतः । नरसिंहं विहाय सर्वे यथाशक्ति कथाः श्रावयामासुः । नरसिंहस्तु अवदत्, “अहं मम कथाम् आरोहणान्ते एव कथयामि । सा कथा भयावहा वर्तते ” इति । इतरे सममन्यन्त च । ते यदा आरोहणस्य अन्तिमदशां प्राप्ताः तदा नरसिंहमितरे अवदन्, “मित्र, इदानीं तावत् तव कथां श्रावयसि कच्चित्?” इति । नरसिंहः कथयति, “भो वयस्याः, इयमेव मम कथा । द्वारतालकस्य(door-lock) उद्घाटकः(key) मम उद्योगस्थाने एव वर्तते । अहं तं मया सह आनेतुं विस्मृतवान्” इति।

_ _ _ _

Sanskrit blog: Humour_9

हास्यसीकरः_९

कदाचन देवदत्तः रात्र्यां बेङ्गलूरुनगरात् जालार्पेट्टैपुरं गन्तुं बेङ्गलूरु-चेन्नै रेल्-यानमारुरोह । रेल्-यानः जालार्पेट्टैपुरं रात्रौ एकवादनसमये उपागच्छति खलु । अतः सः रेल्-शयनकोष्ठ-निर्वाहकं प्रार्थयत्, “अहं कुम्भकर्णवत् स्वपिमि । कृपया भवान् मां बलात् प्रबोध्य जालार्पेट्टैपुरे मम रेल्-यानात् अवरोहणे साहाय्यं करोतु ” इति । निर्वाहकः देवदत्तस्य प्रार्थनामन्वमन्यत, “तथैव करोमि” इत्यवदच्च ।

यदा परेद्युः प्रातः रेल्-यानः चेन्नैनगरीमागतः, तदा भ्रुकुटिं कृत्वा दन्तान् कटकटाय्य च इतस्ततः चलन्तं “यदि मम दृष्टिपथं गतो भवति तं निर्वाहकं हनिष्यामि” इति वदन्तं देवदत्तमितरे अपश्यन् । अन्यतमः अन्यमवदत्, “ असौ कुतः भ्रान्तचित्त इव इत्थमुच्चैर्जल्पन् अटति?” इति । सः प्रत्यवदत्, “ अस्य विचित्रचेष्टितं न किञ्चित् खलु । प्रायेण त्वं जालार्पेट्टैपुरॆ निर्वाहकेन बलात् प्राबोधितं रेल्-यानात् निष्कासितं इतोऽप्यधिकमपभाषमाणं नरं नापश्यः” इति ।

_ _ _ _

Sanskrit blog: Dr.Samuel Johnson

सारमेयगतिः

पद्भ्यां हि गच्छन् यदि सारमेयः

जनप्रशंसां लभते कदाचन ।

सा केवलं तस्य गतेः सुशक्यताम्

न चारुतां सूचयतीति निश्चितम् ॥

Adaptation of a quotation from Dr. Samuel Johnson, “ Sir, a woman’s preaching is like a dog’s walking on his hind legs. It is not done well; but you are surprised it is done at all.”

- - - -

Sanskrit blog: Bertrand Russel

बर्ट्रण्ड् रसेल् उवाच:

बहवः पुरुषा लोके मूढा एव भवन्ति वै ।

योऽभिप्रायः बहूनां सः मौढ्यजन्यो भवेदतः ।।

"The fact that an opinion has been widely held is no evidence whatever that it is not utterly absurd; indeed in view of the silliness of the majority of mankind, a widespread belief is more likely to be foolish than sensible." Bertrand Russel.

- - - -

Sanskrit blog: Humour_8

हास्यसीकरः_८

पतिपत्न्योः वाग्वादः अभवत् । कुपितः पतिः अवदत्, “ त्वयि विधाता इयत्सौन्दर्यं इयन्मौढ्यं च कुतः अयुजत् ?“ इति । पत्नी अवदत्, “शृणु, विधाता तथा मामियतीं सुन्दरीमकरोत् यथा त्वं मां वृणुयाः । तथा मामियतीं मूढामकरोत् यथाहं त्वां वृणुयाम् “ इति ।

_ _ _ _

Sanskrit blog-Humour_7

हास्यसीकरः_७

अक्बरमहाराजः अमात्यं बीरबलमवदत्, “सखे, महाराजोऽप्यहं भार्याधीनः एव भवामि । अतः मम मनः दूयते । किं करवाणि?” इति । बीरबलः प्रत्यवदत्, “प्रभो, अत्र विचित्रं किम्? चिन्तनीयं किम्?” इति । अक्बरः अपृच्छत्, “किम् त्वमपि तव भार्याधीनः?” इति । बीरबलः अब्रवीत्, “निस्संशयं प्रभो अहं भार्याधीन एव । सर्वे गृहस्थाः भार्याधीना एव” इति । “कथमित्थं ब्रवीषि? अहं भवेयम्, त्वं भवेः, तत्कारणात् सर्वे गृहस्थाः भार्याधीना इति न सिद्ध्यति” इति । बीरबलः अगदत्, “आज्ञापयतु महाराजः, राजसभामामन्त्रयाव । सभ्यान् सर्वान् अस्मिन् विषये प्रष्टुमर्हति महाराजः ।“ अक्बरेन बीरबलस्य सूचना अङ्गीकृता राजसभा च आमन्त्रिता ।

अक्बरः कुशलप्रश्नानन्तरं सभ्यान् अवदत्, “भोः सभ्याः इदानीं राजमंत्रणाय इयं सभा न आहूता । बीरबलः वदति, “सर्वे गृहस्थाः भार्याधीना एव” इति । अस्मिन् विषये मम संशयः अस्ति । अत एव यूयमत्र आहूताः । ये सभ्याः बीरबलस्य वाक्यमनुमोदन्ते ते मम वामपार्श्वे आगत्य निषीदन्तु । ये नानुमोदन्ते ते मम दक्षिणपार्श्वे आगत्य निषीदन्तु “ इति । बहवः राज्ञः वामपार्श्वे एकैकशः आगत्य न्यषीदन् । एक एव राज्ञः वामपार्श्वं न जगाम । अन्ततः सः शनैः चलन् राज्ञः दक्षिणपार्श्वमागत्य न्यषीदत् । विस्मितः राजा तमपृच्छत्, “सखे, किमिदम्? त्वमेक एव बीरबलमतं नानुमोदसे?” । सः मन्दं मन्दमुत्तरमब्रवीत्, “प्रभो, एतद्विषये किमपि वक्तुं न समर्थोऽस्मि । मयि निर्गच्छति गृहात् मम भार्या मामवोचत्, “ कदापि जनवृन्दं मा प्रविश” इति । अत एव अहं वामपार्श्वं नागच्छम्” इति।

- - - -