Sanskrit blog: Chandrika ( A Fairy tale) -49

चन्द्रिका-४९

मम हस्तपरिग्रहक्रियाम्

अनुजानासि यदि प्रभावति ।

प्रणयार्णववीचिसंप्लवे

परिषिक्तं कुरुषे चिराय माम् ॥ १८३ ॥

इति राजकुमारभाषितं

श्रवणानन्दकरं निशम्य सा ।

कुरुते न मतिं करार्पणे

न निराकर्तुमनर्घयाचनाम् ॥ १८४ ॥

कदलीव मरुज्जवाहता

प्रचकम्पे सुभृशं कृशोदरी ।

अवलम्बनहेतुनेव तत्-

करमाशु प्रणयी स जग्रहे ॥ १८५ ॥

तरुणस्य कराग्रसङ्गमात्

पुलकस्वेदयुगेन बाधिता ।

तनुसंहननश्रिया प्रिया

भजते कामपि नव्यभोग्यताम् ॥ १८६ ॥

- - - - 

Sanskrit blog: Chandrika ( A Fairy tale)-48

चन्द्रिका-४८

नवयौवनशोभिनीः स्त्रियः

मणिरत्नाभरणैर्विभूषिताः ।

विचरन्तीः सविलासमुत्सुकाः

नृपपुत्रः प्रददर्श सर्वतः ॥ १७९ ॥

चपलामिव योषितां गणे

स्फुरदाह्लादकरूपशालिनीम् ।

दरहासविलासमोहिनीं

कमनीयां स ददर्श चन्द्रिकाम् ॥ १८० ॥

स्मरसायकलक्ष्यतां गतः

स शनैरायतलोचनोऽभ्यगात् ।

स्मयमानमुखः प्रसन्नधीः

अबलां वेपथुमूर्तमानिनीम् ॥ १८१ ॥

भयकारणमस्ति नात्र ते

ललने त्वत्सुहृदित्यवेहि माम् ।

मम मानसराज्ञि देहि मे

तव पाणिग्रहणे कृतार्थताम् ॥ १८२ ॥
- - - - 

Sanskrit blog: Chandrika ( A Fairy tale)-47

चन्द्रिका-४७

विटपाश्रितरम्यबर्हिणान्

क्वचिदुन्मत्तनदच्छिलीमुखान् |

क्वचिदायतशीतशाद्वलान्

क्वचिदामोदवहान् सुमोद्गमान् ॥ १७६ ॥

क्वचिदुल्लसदातवीरुधः

फलभारानततुङ्गपादपान् ।

विविधाकृतिवर्णमोहकैः

कुसुमैरावृतगुल्मसञ्चयान् ॥ १७७ ॥  

अवलोकयतोऽभितो मुदा

नृपपुत्रस्य हृदालयं द्रुतम् ।

मदनः प्रविवेश लीलया

ललनापाङ्गसुजिह्मवर्त्मना ॥ १७८ ॥   
- - - - 

Sanskrit blog: Chandrika (A Fairy tale)-46

चन्द्रिका-४६

इति मातुरुदीरितेन सा

मनसि प्राप्तशमा कथञ्चन ।

स्वविधावभजत्स्पृहामुमा

युवतीनां सुपतिः वरेप्सितम् ॥ १७४ ॥

अथ राजसुते सुभूषिते

स्ववयस्यैः सह नन्दनोपमम् ।

कुसुमोपवनं समागते

जनघोषः गगनान्तमस्पृशत् ॥ १७५ ॥

- - - - 

Sanskrit blog: Chandrika ( A Fairy tale)-45

चन्द्रिका-४५

यदि मां वरयेन्नृपात्मजः

मम पूर्वार्जितपुण्यसञ्चयः ।

भविता यदि नो तथापि मे

रुचिरोद्यानवनाभिवीक्षणम् ॥ १७० ॥

इति मानसतर्कबोधिताः

परिणामे विगतस्पृहा मुदा ।

व्यचरन्सविलासमङ्गनाः

नरपालोपवने सुविस्मिताः ॥ १७१ ||

नरपोपवने कलामुमा

भवती पश्यति चन्द्रिकानिभां ।

किमु कामपि सुष्ठु भूषितां

विचरन्तीमिति विस्मिताब्रवीत् ॥ १७२ ॥

क्व भवेदिह दीनसेविका

दिनकार्येषु रता गृहे भवेत् ।

त्यज मोहमियं सुमध्यमा

नरपालस्य सुता हि कस्यचित् ॥ १७३ ॥
- - - -  

Sanskrit blog: Chandrika (A Fairy tale) -44

चन्द्रिका-४४

यदा शनैः साचलदायतेक्षणा

नितम्बिनी मन्दगतिः नृपालयम् ।

तस्या अभिख्यामृतपानकाङ्क्षिणः

समागता राजपथस्य पार्श्वयोः ॥ १६७ ॥

तस्यां चरन्त्यां नृपपालिते वने

छायास्तरूणां सहसा तिरोहिताः ।

तस्याः रुचा सज्जनसन्निधेः खलु

प्रायेण धावन्ति भयार्तदुर्जनाः ॥ १६८ ॥  

 X X X

नृपपालितपुष्पवाटिकाम्

अगमन् पौरसुताः निशामुखे ।

अमरालयरोहणे रता

इव लक्ष्योन्नतिसंप्रचोदिताः ॥ १६९ ॥

- - - - 

Sanskrit blog: Chandrika (A Fairy tale)-43

चन्द्रिका-४३

 वृथास्मदीयं सकलं प्रसाधनं

 विनापि तेनेयमुषेव दीपयेत् ।

 इति ब्रुवाणा ललना हतेप्सिताः

 न गूहितुं शेकुरवार्यमत्सरम् ॥ १६४ ॥

रथे नृपावाससमीपमागते

बद्धाञ्जलिः प्रत्युदगात्ससम्भ्रमम् ।         

वहन् रथस्थां वनितां स्वदृष्टिभिः

राजप्रतीहारगणः सुशिक्षितः ॥ १६५ ॥

सौभाग्यवान्नूनमिमां मनोहरां

नृपस्य पुत्रो वरयेत् हरीच्छया ।

प्रजल्पतीत्थं बहुशो मिथो जने

रथात्प्रसन्नावततार चन्द्रिका ॥ १६६ ॥

- - - - 

Sanskrit blog: Chandrika (A Fairy tale)-42

चन्द्रिका-४२

दृष्टिप्रसूनैरनुरागसौरभैः

तामर्चमर्चं प्रथमानयौवनाः ।

स्थिताः ध्वजालङ्कृतराजपद्धतौ

न लेभिरे तृप्तिमनङ्गचोदिताः ॥ १६१ ॥

कन्याः कुलीनाः गुणरूपशोभिताः

समानकामाः नृपपुत्रलोभने ।

म्लानत्वमापुः प्रसमीक्ष्य चन्द्रिकां

कुशेशयानीव दिनात्यये भृशम् ॥ १६२ ॥

कस्यात्मजेयं नरपस्य सुन्दरी

कुतो रथोऽयं सुरयानसन्निभः ।

यदीक्षते राजसुतो मनागिमां

भवेदनङ्गज्वरबाधितो ध्रुवम् ॥ १६३ ॥

- - - - 

Sanskrit blog: Chandrika ( A Fairy tale)-41

चन्द्रिका-४१

भूयाच्छुभं ते गमने मतिं कुरु

प्रसन्नवक्त्रा स्मितदीप्तपद्धतिः ।

इति ब्रुवन्ती दिवमुत्पपात ह

प्रसह्य देवी चपलेव भास्वरा ॥ १५८ ॥  

मार्जालमापृच्छ्य सखायमुत्सुका

रथान्तरे रत्नकुथास्तृते तले ।

निविश्य सूतम् विनयेन चन्द्रिका

दिदेश गन्तुं नृपसौधमञ्जसा ॥ १५९ ॥

रथ्यासु पौरा ललनां रथस्थिता-

मवेक्ष्य तारापथतः समागताम् ।

चन्द्रांशुमूर्तिं निशि विस्मयाकुलाः

तां निष्कलङ्कां नियतं हि मेनिरे ॥ १६० ॥

- - - - 

Sanskrit blog: Chandrika (A fairy tale)-40

चन्द्रिका-४०

अलञ्चकारारुणवर्णचर्चिते

तस्याः पदे स्फाटिकपादुकाद्वयं

रम्यं घनीभूतशशिप्रभानिभम् ।

कामप्यनूह्यश्रियमावहन्निजाम् ॥ १५५ ॥

अयं दिवास्वप्न इति भ्रमे स्थितां

जगाद देवी स्मितपूर्वमादरात् ।

वत्से रथेऽस्मिन् व्रज राजमन्दिरं

तुरङ्गमैः सारथिना च सज्जिते ॥ १५६ ॥

परं तु मा विस्मर यामदुन्दुभिः

निशीथमाख्याति न यावदञ्जसा ।

तावन्निवर्तस्व गृहं नृपालयात्

नो चेत्विनश्येत्सकलं च कल्पितम् ॥ १५७ ॥ 

- - - -